STRP presents Species Counterpoint by Antoine Bertin

Species Counterpoint

Wij mensen zien onszelf, traditioneel gezien, aan de top van een hiërarchie van wezens waarin planten tussen dieren en rotsen staan: niet in staat tot beweging, gevoel of denken. De wetenschap levert elke dag nieuwe bewijzen van onze genetische, zintuiglijke en intellectuele verwantschap met andere levende wezens. Maar we moeten eeuwen van speciesisme nog achter ons laten en de mogelijkheid van andere vormen van zintuiglijkheid en intelligentie overwegen. Hoe kunnen we afstand nemen van het antropocentrisme en onze eigen bana(na)liteit vieren? Het contrast tussen het minimalisme van DNA-structuren en de diversiteit van levende wezens die uit eenzelfde voorouder zijn voortgekomen, is adembenemend: Uit vier eenvoudige noten (A,T,G,C) is een divers orkest van levende wezens ontstaan. Organismen lijken van elkaar te verschillen. Toch beginnen zich op moleculair niveau stille overeenkomsten en verre verwantschap af te tekenen. DNA onthult een weg naar een gemeenschappelijke voorouder die uniek is voor alle levende wezens op aarde. Planten, dieren en mensen zijn op een veel diepgaander manier met elkaar verwant dan we normaal gesproken denken.

DNA Sonificatie

Sonificatie is de kunst van het omzetten van gegevens in geluid. Sonificatie is overal om ons heen: het tikken van een klok is een sonificatie van tijd, een geigerteller vertaalt radioactiviteit in klikken, gravitatie chirps stellen ons in staat verre galactische gebeurtenissen als geluiden te ervaren. Met zijn vier continue veranderende letters is DNA een oneindige bron van melodie: een uitnodiging om af te stemmen op de levende wereld.

De Ervaring

Species Counterpoint brengt het DNA van een mens en het DNA van een plant naast elkaar op een pianoklavier. De twee DNA-sequenties worden vertaald in een partituur, waarbij aan elke stikstofhoudende base een specifieke noot wordt toegekend. Deze partituur wordt vervolgens getransponeerd op een rol papier die vervolgens in een mechanische piano wordt geplaatst. Als bezoekers de ruimte binnenkomen waar de piano staat, zullen ze twee melodieën naast elkaar horen spelen. Aan de linkerkant van het klavier het planten DNA. Aan de rechterkant het menselijke DNA. Terwijl de pianowals draait, horen de bezoekers de sequenties naast elkaar spelen, visualiseren ze hoe het DNA zich ontvouwt op het papier, en materialiseert op het klavier. Wanneer melodieën identiek klinken (een octaaf uit elkaar) betekent dit dat de genen gedeeld worden door planten en mensen.