Onsterfelijkheid en Belichaming
Kan technologie ons eeuwig leven schenken, en zo ja, welke vormen van uitbuiting legt dat dan op aan ons lichaam? Het werk speculeert over hoe de zoektocht naar onsterfelijkheid het lichaam transformeert tot een terrein van discipline, waar veroudering en kwetsbaarheid worden herzien als problemen die beheerst moeten worden. De kernvraag is: in het ontvluchten van de dood, lopen we het risico het ondode te worden — gekwantificeerd, gecontroleerd en van autonomie beroofd?
De installatie bestaat uit een kistachtige, verticale stoel, waar sensoren de video-essay activeren. Deze setting roept zowel het gevoel van een medisch, als van een ritueel apparaat op, en dompelt de deelnemer onder in een ruimte waar veroudering, data labor en sociale media samenvallen in de cloudinfrastructuur. Wordt het lichaam in Technosferatu een bijproduct, een patiënt, een werknemer of een experiment?
Een voice-over leidt de deelnemer door momenten van onzekerheid en geeft instructies over hoe onsterfelijkheid zou kunnen worden belichaamd. Wisselend tussen autoriteit en desintegratie vervaagt het de grens tussen empowerment en onderwerping, tussen utopische belofte en het onheilspellende verlies van autonomie. In deze onrustige overgang biedt Technosferatu richtlijnen voor wat het betekent om te leven — misschien wel voor altijd — binnen de logica van optimalisatie.
