Een kamer die durft te vragen.
Ik word nieuwsgierig van problemen waar iedereen omheen lijkt te lopen: dingen die we allemaal herkennen, maar waar zelden echt iets aan gedaan wordt. Een van die problemen is het gevoel van veiligheid in de openbare ruimte, vooral wanneer het donker is. Hoewel ik er zelf weinig last van heb, vroeg ik me af of ik via design een positieve bijdrage kon leveren aan dat gevoel van veiligheid voor anderen.
Dit project is een zoektocht naar wat veiligheid betekent, wat de buitenruimte onveilig maakt, en hoe dat verlicht of verholpen kan worden. Als “oplossing” is deze ludieke woonkamer op wielen ontstaan. De kamer biedt beschutting, rust en huiselijkheid op plekken waar dat niet vanzelfsprekend is. Jij bepaalt wie er binnenkomt, of helemaal niet. Wordt het je even te veel? Zak dan weg in een comfortabele stoel, trek de gordijnen dicht en laat de wereld buiten. Ideaal voor als de nacht valt en je geen zin hebt in rare mannen.
Hoewel de kamer geen realistische oplossing biedt, geloof ik dat het antwoord ligt in het voeren van een dialoog en het vergroten van bewustwording over deze problematiek. In welke situatie zou jij De Koppige Kamer gebruiken?
