Een plek bij de bron
Het project is gebaseerd op een verhaal over een dorp in Litouwen, genaamd A Place Near the Well (Pašulniškės). Het verhaal gaat over verschillende waterbronnen die zijn gebruikt – van de bron tot putten en gootstenen – en verschillende soorten verbindingen met water die naar voren komen, zowel praktisch als spiritueel. De installatie bestaat uit een klei-put die bezoekers tijdens de voorstelling mogen graven, om te luisteren naar archaïsche Baltische liederen gewijd aan water, en om videowerk te bekijken dat de geschiedenis van het dorp en de familie documenteert. De grens tussen aardse zaken – graven naar water – en spiritualiteit – dagelijkse meditatie – vervaagt. De installatie nodigt uit om water weer ‘van jezelf’ te maken, met een kritische – en helende – blik op het onderscheid tussen privébezit en persoonlijke verbondenheid.
Wat is er verloren gegaan in de put, en wat kan er worden herbouwd, herinnerd, opnieuw verbonden?
Onderzoek naar historische en geologische kaarten heeft me doen inzien dat mensen zich vestigen en hun leven opbouwen rond een waterbron. Ik heb geleerd dat het privé of gemeenschappelijk aanleggen van een toegang tot water, of dat nu een put of een gootsteen is, een waterbron op gemeenschappelijk of persoonlijk niveau privé maakt. Maar nu mijn familie ons leven en onze technologie heeft opgebouwd, onze materiële behoeften heeft vervuld, missen we nog steeds iets... Hoewel we niet meer op zoek zijn naar water, zoeken we wel naar een verbinding. Sinds een paar jaar giet mijn moeder elke ochtend kraanwater in een stenen vat buiten en mediteert ze. Het is hetzelfde water dat we gebruiken om af te wassen, te baden en te drinken, maar elke ochtend wordt het iets meer, verliest het zijn functionele aspect en krijgt het een rituele heiligheid.
