Sentimenteel Eigenaarschap
Huisje, Boompje, Beestje is voor veel mensen een vertrouwd beeld.
Het zou staan voor rust, stabiliteit en een gevoel van thuiskomen.
Toen wij als Jheronimo Ypsilon begonnen aan onze residency
bij Trudo, dachten we aanvankelijk dat dit beeld een eenvoudige
ingang zou zijn om over wonen en toekomst te praten. Maar al snel
werd het duidelijk dat de klassieke droom van huisje, boompje,
beestje eigenlijk draait om het hebben van dingen. Een eigen huis
(koopwoning), een eigen tuin, een eigen huisdier. Het ideaalbeeld
veronderstelt dat je die dingen bezit of kunt bezitten. In een tijd
waarin bezit voor veel mensen juist steeds minder vanzelfsprekend
is, verliezen deze symbolen hun oude helderheid. Dus zijn we
gaan zoeken naar een ander soort stabiliteit, een die niet leunt
op bezitten, maar op betekenis. Daar begon ons onderzoek naar
sentimentele waarde. In al onze projecten is dat de rode draad: wat
maakt een plek, een gebruiksvoorwerp of een situatie waardevol
zonder dat het op papier van jou is.
Een tijdcapsule
Een tijdcapsule maakt zichtbaar dat een buurt niet alleen een fysieke plek is, maar ook een plek waar herinneringen zich opstapelen. Door bewoners iets te laten achterlaten voor een toekomstig moment ontstaat een klein ritueel van vooruitdenken. Bewoners spreken als het ware met toekomstige bewoners. Zo ontstaat het gevoel dat je niet alleen ergens woont, maar deel wordt van een doorlopende geschiedenis.
Voor een corporatie verschuift de tijdcapsule het perspectief van verbondenheid in het hier en nu naar verbondenheid over tijd. Voor starters kan dat extra betekenisvol zijn. Hun eerste woning voelt vaak tijdelijk. Door iets achter te laten ontstaat een kleine paradox: zelfs een tijdelijk verblijf kan een spoor nalaten. De tijdcapsule maakt zo sentimentele waarde zichtbaar en laat zien dat herinneringen niet alleen spontaan ontstaan, maar ook bewust kunnen worden gestart.
