Waarom de meeste mensen niet klaar zijn voor de bio-toekomst die we blijven ontwerpen
Biodesign schetst toekomstbeelden waarin mensen in verwantschap leven met micro-organismen, maar die visies steunen op een relatie met de microbiële wereld die de meeste mensen nog niet hebben opgebouwd. We zijn in theorie op ons gemak met microben, maar deinzen terug zodra we schimmel op rijst tegenkomen. Eeuwen van steriliteitscultuur hebben ons geleerd om micro-organismen te zien als iets om uit te bannen in plaats van mee om te gaan. Veel van de huidige inspanning binnen biodesign gaat naar het verbeelden van welke apparaten en interacties een symbiotische toekomst zou kunnen opleveren. Er wordt veel minder gewerkt aan de culturele voorbereiding: mensen helpen de gevoeligheid en het begrip te ontwikkelen die nodig zijn om daadwerkelijk met organismen samen te leven. KojiGotchi begon als een poging om die afstand te begrijpen en manieren te vinden om die te verkleinen.
Als de Tamagotchi ons zorg voor pixels aanleerde, war voor apparaat kan ons helpen dat voor microben
Het project ontstond uit experimenten bij DTU Biosustain, waar we probeerden Aspergillus oryzae, de schimmel achter miso en sake, te kweken met enkel lichaamstemperatuur. Wat begon in plastic zakjes in broekzakken werd uiteindelijk een draagbaar apparaat: een transparante groeikamer die bezoekers direct kunnen bekijken, vergezeld van een digitale avatar genaamd KojiMoji. De avatar leest live sensordata en vertaalt omgevingscondities naar emotionele toestanden, zodat de drager een zintuiglijk begrip ontwikkelt van wat het organisme nodig heeft. Het apparaat is volledig open-source, gebouwd met standaardcomponenten, en ontworpen voor basisscholen, makerspaces en huiskeukens. De vraag die het stelt is ontleend aan de Tamagotchi: als een “digitaal huisdier” een generatie kon leren zorgen voor pixels, kan een levend apparaat ons dan leren zorgen voor microben?
Biodesign heeft meer dan één visuele taal nodig om de popcultuur te bereiken
Biodesign heeft een visuele monocultuur ontwikkeld: strakke oppervlakken, klinische verlichting, witte laboratoriumesthetiek. Dat werkt in onderzoekscontexten, maar beperkt wie zich uitgenodigd voelt om deel te nemen. Als levende technologie de popcultuur en het collectieve bewustzijn wil bereiken, zal het een breder scala aan vormtalen nodig hebben. KojiGotchi put uit Y2K- en vaporwave-esthetiek als pleidooi voor die polyfonie. Het apparaat lijkt meer op een Tamagotchi dan op een petrischaal, en dat is bewust. Het publiek voor biodesign hoeft niet beperkt te blijven tot mensen die zich al thuis voelen in laboratoria. Door te lenen uit visuele tradities die een jonger, breder publiek al herkent, probeert het project het gesprek over biotechnologie leesbaarder en toegankelijker te maken.
