Het Probleem: Wat voor soort instelling heeft de wereld nodig dat de universiteit wordt?
De universiteit zoals we die kennen, is gebouwd voor een andere eeuw. Ontworpen voor stabiliteit, certificering en kennisoverdracht, heeft ze moeite om de complexiteit van de verandering bij te benen: ecologische ineenstorting, ongelijkheid, technologische ontwrichting, en een crisis van publiek vertrouwen in instellingen. Ze heeft zowel het vermogen om op verandering te reageren als om die vorm te helpen geven, verloren.
Duurzaamheidsdoelen en incrementele hervormingen zijn niet genoeg. Wat nodig is, is iets fundamentelers: universiteiten die niet alleen binnen sociale en ecologische systemen opereren, maar deze herstellen en verrijken. Instellingen die niet gericht zijn op verkokerde academische publicaties en kennisproductie, maar op de gezondheid van de gemeenschappen, plekken en toekomsten die ze dienen.
The Pluriversity begon met een eenvoudige vraag: wat voor soort instelling heeft de wereld nodig dat de universiteit wordt? Het resultaat is een voorstel voor een nieuw onderwijsmodel: een bioregionaal geworteld netwerk van levende-systemenlabs, elk gebouwd rond een missie uit de praktijk, en gericht op de regeneratieve toekomsten van de gemeenschappen die het dient.
Het Proces: Hoe ontwerp je een universiteit die nog niet bestaat?
The Pluriversity begon als een strategisch ontwerpproject om een missiegedreven innovatiekader te ontwikkelen voor een grote Ierse universiteit, waarbij haar langetermijnstrategie werd gegrond in gedurfde, plaatsgebonden, maatschappelijk gerichte doelen. Wat volgde waren drie jaar van onderzoek, toekomstverkenning en ontwerp. Positiepapers brachten de grenzen van duurzaamheid in kaart en pleitten voor regeneratieve ontwikkeling als het nieuwe kader. Een toekomstrapport bracht acht scenario's voort voor wat hoger onderwijs zou kunnen worden. Een participatieve toolkit, de 'Futures Café', bracht speculatief denken in echte gesprekken met studenten, personeel en gemeenschappen, en toetste de ideeën aan de geleefde ervaring. Elke fase bouwde voort op de vorige, van onderzoek naar strategie naar wereldopbouw, tot één scenario steeds weer terugkeerde boven alle andere: een pluriforme, genetwerkte, plaatsgebonden instelling, gedoopt 'The Pluriversity'.
De Provocatie: De universiteit voorstellen als katalysator voor regeneratie
The Pluriversity is een speculatieve ontwerpinstallatie waarmee bezoekers een universiteit kunnen ervaren die nog niet bestaat, alsof ze potentiële lerenden zijn in 2070. In het middelpunt staat een sculpturaal bioregionaal model van de Shannon Bioregion, gebouwd uit materialen die inheems zijn aan elk van haar vijf campussen: teruggewonnen baksteen, kalksteen, silthoudende klei, essenhout en veeneik, elk drager van de essentie van zijn plek. Rondom het model bieden drie intieme kijkvensters een blik op levende-systemenlabs, elk met een missie, het verhaal van een lerende, een toekomstig artefact, en leercycli om aan deel te nemen. Het is zowel een provocatie als een open uitnodiging om te verbeelden wat onderwijs zou kunnen worden.
Ontdek The Pluriversity op www.the-pluriversity.com
Een project van Studio Saol, in samenwerking met de University of Limerick Foundation & Rethink Ireland.
