The Machine Zone
Je bent misschien vanochtend wakker geworden met het voornemen om het vandaag ‘helemaal anders’ te doen: je stelde een schermtijdlimiet van 20 minuten in voor Instagram, zette je pushmeldingen op stil en nam je voor om 10 pagina’s van je boek te lezen. Gedurende de dag ging dit zo goed dat je jezelf beloond met wat schermtijd voor het slapengaan. Een uur later merk je echter dat je toch weer aan het doomscrollen bent door de gokautomaat die je telefoon heet, opnieuw meegezogen in de trance van je feed.
Deze gebeurtenis komt sterk overeen met de ‘machine zone’, een term die wordt gebruikt om de toestand van gokautomaat verslaafden te beschrijven wanneer ze elk besef van tijd en fysieke aanwezigheid verliezen en volledig opgaan in hun spel. Hoewel de gokautomaat het eerste apparaat was dat doelbewust werd ontworpen om menselijke aandacht te vangen en vast te houden, heeft het voortdurende, repetitieve schakelen tussen zekerheid en onzekerheid zich inmiddels uitgebreid naar het swipen, scrollen en klikken van ons alledaagse leven.
Eindeloze lus van beloningen
Vooral sinds de opkomst van de 'infinite scroll' is content eindeloos geworden, terwijl onze aandacht steeds schaarser wordt. Als gevolg wordt het vangen van aandacht steeds meer teruggebracht tot zijn meest primitieve vorm: dopamine triggeren met prikkels, verrassing, verontwaardiging en opwinding — om je gevangen te houden in een eindeloze lus van het najagen van beloningen, keer op keer op keer.
Tegen de achtergrond van toenemende economische onzekerheid en steeds minder vanzelfsprekende wegen naar volwassenheid ervaren jongere generaties het leven zelf vaak als een gokspel. Tegelijkertijd belooft het ecosysteem van likes, clicks en viraliteit onbeperkt succes en geld. Maar wie die influencer-jackpot niet wint, is gedoemd om altijd maar aan de gokautomaat te blijven draaien, eindeloos wachtend op wat er misschien hierna komt…
De machine nodigt je uit om plaats te nemen en de installatie met je telefoon te activeren. Op drie verticale schermen speelt een korte film die, gestileerd als een combinatie van een oneindige mediascroll en een gokautomaat, de mechanismen van dopamine-gedreven feedbackloops in het dagelijks leven onderzoekt. De persoonlijke worsteling van de kunstenaar met haar telefoonverslaving vormt daarbij het vertrekpunt.
