Bewegend beeld
Threading, Drifting, and Sensing gebruikt drie met elkaar verbonden schermen om drie temporele condities te presenteren: vertraging, normale snelheid en versnelling. Eén bewegend beeld wordt over meerdere schermen gefragmenteerd, waardoor bezoekers zowel de uitbreiding als de verstoring van ruimte kunnen ervaren. In plaats van alleen de afspeelsnelheid te veranderen, beïnvloedt elke conditie de manier waarop ruimte wordt waargenomen. In vertraagde sequenties ontvouwt de ruimte zich geleidelijk door uitgerekte tijd en gelaagde beelden. In versnelde sequenties wordt ruimtelijke informatie gecomprimeerd en instabiel. Zelfs bij normale snelheid wordt het beeld opnieuw georganiseerd door versnijding, duplicatie en gelaagdheid, waardoor zichtbaar wordt hoe de structuur van een beeld de ruimtelijke ervaring kan hervormen.
Papieren experimenten
De experimenten met papier benaderen ruimte aan de hand van drie verschillende perceptuele structuren.
Lineair perspectief gebruikt een foto met een sterke dieptewerking, verdeeld over 166 pagina’s waarin telkens een kleine opening is uitgesneden. Terwijl bezoekers door de pagina’s bladeren, vormen de herhaalde openingen een visuele tunnel, waardoor perspectief wordt omgezet in een gecomprimeerde fysieke ruimte binnen het boek.
Textuurgradiënt volgt een 32 meter lang traject van straatstenen en registreert hoe de textuur met toenemende afstand gladder en minder gedetailleerd wordt. De verandering van papier, van sterk getextureerd papier van 250 gsm naar lichter papier van 120 gsm en gladde, glanzende vellen van 80 gsm, versterkt het geleidelijke verlies van visuele details naarmate de afstand toeneemt.
Gelaagdheid en occlusie reconstrueert de route door een appartement en tuin met behulp van semi-transparante pagina’s. Terwijl bezoekers door het werk bladeren of het uitvouwen, overlappen deuren, bomen en omliggende ruimtes elkaar en worden ze laag voor laag zichtbaar, waardoor het gevoel ontstaat dat je je geleidelijk door de ruimte beweegt.
Manieren van kijken
Er is geen vaste volgorde waarin het project bekeken moet worden. Bezoekers kunnen zich vrij bewegen tussen het bewegende beeld op drie schermen en de experimenten met papier, en ervaren zo verschillende temporele en ruimtelijke condities door beweging, duur en interactie.
Het kijken zelf wordt onderdeel van de experimenten. Bewegen tussen de schermen, door pagina’s bladeren, papier uitvouwen of een beeld laag voor laag volgen, leidt telkens tot een andere ervaring van tijd en ruimte. In plaats van één vast perspectief te bieden, maakt het project het mogelijk om deze relaties steeds opnieuw te reconstrueren door de manier waarop de bezoeker zelf kijkt.
